روزگاری جاده بودم جاده ای غرق تردد

جاده ای پر رفت و آمد لحظه ای خالی نمیشد

من که بسیاری غریبان را به آبادی رساندم

عاقبت خود ماندم و ویرانه تنهایی خود

ما که میترسیم از هجرت دوست

         کاش میدانستیم روزگاری که به هم نزدیکیم چه بهایی دارد

         کاش میدانستیم حس دلتنگی هر روز غروب چه دلیلی دارد 

       کاش میدانستیم که سفر یعنی چه

              و چرا مرغ مهاجر وقت پرواز به خود می لرزد

به تو از تو می نویسم به تو ای همیشه دریاد

ای همیشه از تو زنده لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود

 زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاییز برگ و باغم گریه می کرد

قاصد چشم تو آمد مژده روییدن آورد

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

 ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

 ای همیشگی ترین عشق در حضور حضرت تو

 ای که می سوزم سرا پا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نویسم نامه ای نوشته بر باد

 که به اسم تو رسیدم قلمم به گریه افتاد

ای تو یارم روزگارم گفتنیها با تو دارم

 ای تو یارم از گذشته یادگارم

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

 ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

 در گریز ناگزیرم گریه شد معنای لبخند

 ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پل های پیوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود

باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود

 جاده ها  تا به كجا

خط عبور غم و افسوس و شكست من و توست؟

اين سكوت شب يلدا تا كجا خواهد رفت؟

تا سرانجام محال؟

تا دروغ تكرار؟

آه از اين همه ترديد

آه از اين همه تشويش

آه از اين همه فردا در پيش!

 چنین به خاک نمی افتادم اگر

بند بند وجودم اینچنین مال تو نبود

چنین به خاک نمی افتادم

از آن همه اندوه گاه راهی به گریز باز می شود

و آه که این گریز همیشه رهایی نیست

که کلاف سر در گمی نیز می شاید

نه هرگز چنین به خاک نمی افتادم اگر

راهی به رهایی بود

که همیشه پرواز کنار آنکه دوستش می داری

و میپنداری که دوستت می دارد ره به یک رویای

روشن نمی برد

رکود بزرگی ست

اما دل من که هنوز اندوه پرندگان مهاجر را

در کمین واپسین پریدن لابه لای تار و پود خویش اسیر دارد

هراسی نیست

بگذار به نهایت مرا بر خاک بغلتاند

من از آوازها لبریزم و

پرم از ترانه ها از عشقی بی زوال

و عطر صد هزاران بهار

و این همه را هرگز با خاک کاری نیست

شبی با خیال تو همخونه شد دل

نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل

نبودی ندیدی پریشونیامو

فقط باد و بارون شنیدن صدامو

خدایا نمیدونی چقدر بهت نیاز دارم

فقط تو می تونی کمکم کنی

دلم خیلی گرفته چقدر تلخ این لحظه ها

امشب که سقف بی ستاره ی اتاقم بر سرم سنگینی میکند مانده ام که از چه بنویسم .

از آنهایی که دیروز با من بودند و امروز رفته اند یا از تو که همیشه حرفهای مرا می خوانی؟

از چه بنویسم؟

 از آسمانی که در حال عبور است یا از دلی که سوت و کور است؟

از زمین بنویسم یا از زمان یا از یک نگاه مهربان؟ از خاطراتی که با تو در باران خیس شد

 یا از غزلهایی که هیچ وقت سروده نشد؟

از چه بنویسم؟

 از نامه هایی که هرگز به سویت نفرستادم یا از ترانه ای که هرگز برایت نخواندم؟

 از چتری که هرگز زیر آن نایستادیم یا از بدرودی که هرگز آن را بر زبان نیاوردیم؟

من عاشق خیابانی هستم که قسمت نشد با هم در آن قدم بزنیم

 من دلبسته ی درختی هستم که فرصت نشد اسممان را روی آن حک کنیم

 من منتظر پنجره ای هستم که عطر تو را دوباره به من نشان بدهد

ای عشق ناگزیر! اگر قرار باشد بنویسم باید در همه ی سطرهای دفترم حضور داشته باشی

 نفسهای تو می تواند برگ برگ دفترم را از پاییز پاک کند

من بی قرار حرفهای ناب توام حرفهایی که هزاران سال دیگر در یک بعد از ظهر

 آفتابی با من خواهی گفت

من از اولین روز آفرینش چشم به راه نگاه جذاب توام . کی مرا می بینی؟

دوباره یاد توست که این دل تنها را بیدار نگه داشته است

دلم میخواهد دیوارهای رو به رویم همه پنجره شوند و من تو را در چشمانم بنشانم

چشمهایی که انتظار تو را کشیدند و برای دوری از تو و نبودنت گریه کردند

بسیاری از غمها و دردها را دیدند و حرفی بر زبان نیاوردند

باز غمگین از نبودن تو

در گوشه ای همیشه خلوت و گرفته کز کرده و به تو می اندیشم

ای مولای من

کاش میتوانستم تنهاییم را برایت معنا کنم

و از گوشه به گوشه های شهر و کوچه های غریب و غم گرفته برایت زمزمه کنم و بخوانم

بگذار دردهایم را فقط با دستهای مهربان تو درمان کنم

و حرفهایم را فقط با چشمان معصوم تو در میان بگذارم

که تا ابد این وجود پر گناه و این چشمهای من انتظار ظهور تو را میکشد

این چشمها را رد نکن که برای دیدار تو عجیب مشتاق است

ای ناجی تمام دل شکستگان دنیا دوستت دارم

جای پای قدوم مبارکت را بوسه باران میکنم و با اشک چشمانم شستشو میدهم

و تنها میگویم که منتظرت هستم ای مولای من

آرزوهایم از سوراخ جیبم ریختند و گم شدند 

 به یاد گم شدن آرزوهایم که حال دیگر عادتی شده برای دلتنگی هایم 

 درست مثل حرفهایم ، خنده هایم و اشکهایم ،دوباره دلواپسی هایم را

 برای تولد تنهایی دلم به او هدیه می کنم

دوباره پر از بغضم دوباره آینه نگاهم در بی کسی ها ترک خورده

 نمی دانم چند وقت دیگر می مامنم و می نویسم 

 نمیدانم چند پرنده دیگر را نقاشی میکنم

اما می دانم که فقط دستهای مهربان توست که به بودنم معنا میدهد